ابراهیم‌ شکری‌

زخم‌ نامه‌ کی‌ نوشتم‌، در رثای‌ خویشتن
‌توبه‌ نامه‌ می‌نویسم‌، از برای‌ خویشتن‌!
کی‌ به‌ درگاه‌ ربوبی‌، اعتراضم‌ شد بلند؟!
کز پلشتی‌ها رهایم‌، در لوای‌ خویشتن‌
زندگی‌ شیرین‌ و روحم‌ شاد و کامم‌
بر مرادچُست‌ و هم‌ چابک‌ سوارم‌، در هوای‌ خویشتن‌
اعتراضم‌ کن‌ حوالت‌، بر سر دون‌ مایگان
‌حال‌ها دارم‌ به‌ خلوت‌، با خدای‌ خویشتن‌
باش‌ در سحر حلالم‌، زمزمی‌ جوشد کز آن‌
کز زم‌اش‌ کن‌ شستشو، بارِ گنای‌ خویشتن‌
حُرم‌ِ خاموشی‌ نمی‌گیرد شبستان‌ِ دلم‌
شمع‌ محفل‌ می‌شوم‌ در، پیش‌ِ پای‌ِ خویشتن‌
رو به‌ خود میآی‌، دستی‌ بر، دعا بر، شکُریا
نیست‌ کس‌ فارغ‌ زجرم‌ِ، هوی‌ وهای‌ خویشتن‌