گيلان ما

در دهه‌ سوم‌ اردی‌بهشت‌ ۱۳۸۸ خبری‌ نشر یافت‌ گرچه‌ بسیار ساده‌ ولی‌ به‌ سان‌سوزان‌ترین‌ آتش‌ جانکاه‌ به‌ جان‌ اهل‌ معرفت‌ و دانش‌ دوستان‌ ایران‌ خواه‌ درگرفت‌،دُرد زهرآلودی‌ به‌ دل‌ عاشقان‌ ادب‌ ریخت‌ و اشک‌ تحسر از دیدگان‌ صاحب‌نظران‌ژرف‌نگر باراند. متن‌ خبر بیان‌ واقعیت‌ بود، استاد بزرگوار محمد امین‌ ریاحی‌ به‌ملکوت‌ اعلا پیوست‌، امری‌ که‌ به‌ آفرینش‌ معنی‌ و جلوه‌ می‌بخشد و در عین‌ حال‌غیرقابل‌ پیش‌بینی‌ و پیش‌گیری‌ است‌، همه‌ درگذشت‌ها را می‌توان‌ تحمل‌ کرد چون‌دیر یا زود به‌ فراموشی‌ سپرده‌ می‌شود اما مرگ‌ فضلا و حکم‌گزاران‌ افتخارآفرین‌ نه‌جبران‌پذیر است‌ و نه‌ فراموش‌ شدنی‌. جایگاه‌ این‌ بزرگواران‌ هیچگاه‌ پرشدنی‌ نیست‌ولی‌ آثارشان‌ جاودان‌ کننده‌ دوران‌ ثمربخش‌ هستی‌ آنها می‌باشد، اینان‌ اگر رخت‌بسته‌اند همچنان‌ در میان‌ ما هستند، جای‌ استاد محمد امین‌ ریاحی‌ با آن‌ وسعت‌ دانش‌و ادب‌ و اخلاق‌ را هیچ‌ کس‌ پر نتواند کرد مگر آثار جاودانه‌ او. روانش‌ شاد (که‌ خودآسان‌ بشد و کار مرا مشکل‌ کرد) صاحب‌ امتیاز و شورای‌ نویسندگان‌ فصلنامه‌ گیلان‌ما و ره‌آورد گیل‌ این‌ سوگ‌ جانکاه‌ را به‌ خانواده‌ محترم‌ ایشان‌ و جامعه‌ قدرشناس‌ایران‌ تسلیت‌ می‌گوید. روانش‌ با پاکان‌ و ورجاوندان‌ محشور باد