رحمت‌ موسوی‌ گیلانی‌

بهار، می‌رسد از ره‌، قدم‌ زنان‌، امسال
‌ببین‌! که‌ عید، چه‌ می‌آرد ارمغان‌، امسال‌؟
زسال‌ِ پیش‌، نصیب‌ِ شما و من‌: حسرت
‌چه‌ هست‌ عیدی‌ ما، ای‌ سخنوران‌، امسال‌؟
بر این‌ بساط‌ِ عجب‌، قوّه‌ تمییزی‌ کو؟
به‌ نرخ‌ کاه‌ فروشند زعفران‌، امسال‌
بدادِ دل‌ برسید ای‌ به‌ دوستان‌، سرگرم‌!
که‌ هست‌ دیده‌ زپارینه‌ خونچکان‌، امسال‌
نگه‌ شکسته‌، زبان‌ بسته‌، فصل‌، فرصت‌ سوز
بهار را چه‌ کند غرقه‌ در خزان‌، امسال‌؟
نداشت‌ دانه‌، سرِ سرزدن‌ زخاک‌ِ کبود
نخاست‌ بو، زخیابان‌ِ ارغوان‌، امسال‌
نه‌ سبزه‌، سبزه‌، نه‌ گُل‌ گُل‌، نه‌ باغ‌ باغ‌، دگر
مرا، به‌ سیرِ گلستان‌ مخوان‌ مخوان‌، امسال‌
همه‌ جدال‌ و جدایی‌، همه‌ تفرق‌ و فرق‌
که‌ وضع‌ و حال‌ دگر دارد این‌ جهان‌، امسال‌
شگفت‌ نیست‌ که‌ از بی‌ تفاوتی‌، ریزد
اگر، به‌ روی‌ زمین‌ سقف‌ِ آسمان‌، امسال‌!
گهی‌ تهاجم‌ِ دشمن‌، گهی‌ تعلّل‌ِ دوست
‌به‌ هیچ‌ فصل‌ نگشتیم‌ شادمان‌، امسال‌
زبی‌ ثباتی‌ یاران‌، زناسپاسی‌ خویش
‌نمانده‌ خاطر آزاده‌ درامان‌، امسال‌
چه‌ پیش‌ آمده‌ بر سرزمین‌ِ زرتشتی
‌که‌ عید می‌رود از کوچه‌ها دوان‌ امسال‌؟
چنان‌ بلا بسرِ تاس‌ ماهیان‌ آمد
که‌ خاست‌ از دل‌ِ هر ماسه‌ای‌ فُغان‌ امسال‌!
زبسکه‌ بیم‌ِ تبر، لرزه‌ بر درخت‌ افکند
نهال‌ها همه‌ گشتند پرفشان‌، امسال‌
سیاه‌ روی‌ بهارا! چه‌ داشت‌ پستانت‌
که‌ شیر خوردة‌ ما ریخت‌ از دهان‌، امسال‌؟!
بجا نماند زرگبار، لانه‌ْ گنجشکی‌
درخت‌ها شده‌ خالی‌ از آشیان‌، امسال‌
چه‌ غیرِ فصل‌ِ سیه‌ مانده‌ام‌، زباقی‌ عمر؟
که‌ مثل‌ِ سال‌ گذشته‌ست‌ همچنان‌، امسال‌
همو که‌ حُکم‌ ندار و غنی‌، یکی‌ می‌گفت
‌نداد قسمت‌ِ ما، غیر پاره‌ نان‌، امسال‌!
چنان‌ به‌ تند رَوی‌ خوش‌، که‌ بیم‌ از آن‌، برسیم‌
خدا نکرده‌، به‌ پایان‌ِ داستان‌، امسال‌
بسا که‌ گیر کند سُم‌ّ وی‌ به‌ صخره‌ و سنگ‌
چنین‌ که‌ می‌رود این‌ رخش‌، بی‌ عنان‌، امسال‌
از این‌ زبان‌ِ دراز و دو دوزه‌، می‌ترسم‌
نه‌ گُل‌ بجای‌ بماندْ، نه‌ باغبان‌، امسال‌
* * *
خدا کند که‌ شود شاخة‌ صنوبر سبز
که‌ خوش‌ خبر بنشینند بلبلان‌، امسال‌
گذر نکرد به‌ دل‌ عید «رحمت‌» هرچند
بهار، می‌رسد از ره‌، خوشان‌ خوشان‌، امسال‌