سروش‌ گیلانی‌

بیدار شد ضمیر زمین‌ از نهیب‌ صبح‌
صد پرده‌ ساخت‌ نای‌ خوش‌ِ عندلیب‌ صبح‌
زرفام‌ شد زسورة‌ خورشید، گوی‌ خاک
‌گلنار شد تبسّم‌ رنگین‌ فریب‌ صبح‌
گل‌ مست‌ شد زمیخوش‌ باران‌ نیمه‌ شب‌
آغوش‌ خود گشوده‌ به‌ سوی‌ حبیب‌ صبح‌
تبخال‌ بسته‌ بر لب‌ سوری‌ و شنبلید
شا دردشان‌ بُود اینک‌ طبیب‌ صبح‌
دست‌ دعای‌ سنبله‌ در کشتزار عشق
روئیده‌ از ترّنم‌ اَمِّن‌ یجیب‌ صبح‌
دل‌ غرق‌ حیرت‌ از هنر بی‌بدیل‌ چرخ
‌جان‌ خرّم‌ از لطافت‌ نغز نقیب‌ صبح‌
بگذار دیده‌ را که‌ اگر اهل‌ فکرتی‌
با گوش‌ خود نگر گل‌ روی‌ نجیب‌ صبح‌
این‌ نقش‌ دلپذیر سحرگه‌ نصیح‌ تست
تا خفته‌ای‌ چه‌ بهره‌ ترا از نصیب‌ صبح‌؟!
عطر سلام‌ می‌رسد از نوبهار جان
‌بشکن‌ شکر زخرمن‌ شیرین‌ شکیب‌ صبح‌
دل‌ بسته‌ام‌ به‌ رحمت‌ بی‌انتهای‌ دوست
‌رایی‌ بزن‌ به‌ ساز دلم‌، یا مجیب‌ صبح‌
برخیز کز منارة‌ دل‌ بشنوی‌ «سروش‌»
بانگ‌ رسای‌ آیة‌ فتحاً قریب‌ صبح‌