رمضان‌است‌و در اندیشة‌من‌روزة‌من
تا که‌درهم‌شکند عادت‌ِ هر روزة‌من‌
اونه‌کی‌فاندرمه‌، می‌دهنه‌آب‌دکفه
‌با واورسم‌، نوکونه‌باطیله‌به‌روزة‌من‌
تا به‌کی‌باید بنشینم‌و نظّاره‌کنم
‌تا که‌از کف‌نرود حاصل‌ِ دریوزة‌من‌
کوچی‌جغلانه‌مانستان‌کی‌اغوزبازی‌کونید
بپایم‌کی‌وانبه‌بندِ شلانغوزِة‌من‌
بس‌که‌افتادگی‌آموختم‌از کبرِ کسان
‌نیست‌خاکی‌که‌ندارد اثر از پوزة‌من‌
نمانسته‌دِه‌مره‌هیکّسه‌ور پشمه‌پیلی‌
پیره‌گورگم‌کی‌نترکانه‌زَهَل‌زوزة‌من‌
از کشاکش‌که‌در افتاد اثر باخته‌اند
افعی‌کور جهان‌، خاتَم‌ِ فیروزة‌من‌
ای‌چکه‌آبه‌وَسی‌زالاش‌باوردانه‌مانم‌
و اموجم‌بلکی‌دیبی‌آب‌در اَکوزة‌من‌
شتر بخت‌ِ من‌آسایش‌ِ خود خواب‌ندید
پنبه‌زار ار بروم‌، خار شود غوزة‌من‌
مرا پاک‌بجارسران‌جاخطره‌شِه‌زاره‌زیبیل‌
نیگیره‌پابوزگیره‌اگر کی‌پابوزة‌من‌
«دشت‌از شورِ جنون‌سینه‌کش‌ِ دامن‌ِ کوه‌
چند صحرا نگرانند به‌آموزة‌من‌»
مِرِه‌اَ رای‌ِ غزل‌اگر ببه‌تنگه‌گومار
رامته‌وازَه‌کونه‌بازم‌فوتورک‌فوزة‌من‌
محمد کاظم‌یوسف‌پور
رشت‌ـ مهر ۱۳۸۷