گيلان ما

رحمت‌موسوی‌

روم‌زشهر شبی‌، پا، زماجرا بکشم

‌زقصّه‌ای‌، که‌به‌آخر کشید، پا بکشم‌

چو آبکش‌شده‌دل‌، از نگاه‌ِ سوزنی‌اش

نگشت‌سرمه‌، که‌بر چشم‌ِ آشنا بکشم‌

چه‌دیدنی‌ست‌سرشکم‌، به‌دامن‌ِ سبزش

‌چو جوی‌نقره‌در آغوش‌ِ روستا بکشم‌

شدست‌خصلت‌ِ خوبان‌، اسیرِ رنگ‌، دگر

غزلی‌نگویم‌و دست‌از غزاله‌، وابکشم‌

همیشه‌، چوب‌ِ می‌حُجت‌ا، خورم‌، زدیل‌پاکی

‌چقدر دغدغه‌، از دست‌ِ می‌حیا بکشم‌؟

چو یوسف‌از همه‌تیپا خورم‌زمهر و سکوت‌ـ

زچاه‌ِ حنجره‌، فریادِ بیصدا بکشم‌!

ندیده‌، نقش‌ِ قدم‌، کس‌بر آستانه‌مرا ـ

چقدر تانم‌که‌سگ‌ِ خانه‌یا، پیچا بکشم‌؟

نه‌ذوق‌ِ خانه‌، نه‌آشتی‌کونان‌کوچه‌، چره‌ـ

مره‌’، چوجارو، مانستان‌، اَرا ـ اُورا بکشم‌؟

به‌شکل‌پنجه‌، که‌رو، سوی‌آسمان‌بکوده‌ـ

به‌پنج‌تن‌، نتانم‌، دست‌از دعا بکشم‌

حالی‌، که‌هیچکی‌، می‌دادا ـ فان‌رسه‌، آخر

شمه‌، اَئیجگره‌، در صحن‌ِ کربلا بکشم‌

اگر که‌عشق‌نبه‌، زندگی‌، هشلهف‌به‌!

کی‌گه‌، که‌ولگانا، از شاخه‌ها، جدا بکشم‌؟

دِ، رنگ‌وسو، بشو از یوسف‌ِ بکفته‌جه‌تخت‌ـ

شکسته‌گازه‌’، چره‌، روکش‌ِ طلا بکشم‌

چنان‌زحرمت‌ِ می‌، تازیانه‌هوش‌رُباست‌ـ

که‌جای‌باده‌کشیدن‌، مگر هوا بکشم‌!

تو چل‌چلی‌نرسه‌، من‌بینشته‌آخر خط

اَ، ریسه‌یا، نتانم‌، تا به‌انتها بکشم‌

به‌هیچ‌بنده‌نیارم‌سری‌فرود، چرا ـ

چو با منست‌خدا، نازِ کدخدا بکشم‌؟

چو جمعه‌به‌، به‌سلیمان‌دارا باشم‌، که‌مگر ـ

می‌تربت‌ا، بیدینم‌، سر، می‌، جاجیگا بکشم‌

کسی‌، می‌شعرِ واسی‌، چاپلا، نزه‌«رحمت‌»

شمه‌، عضدی‌میان‌، تامره‌، هورا…بکشم‌!