اسدالله‌مومن‌پورسورچانی‌(مومن‌)

دریغا که‌گوهر به‌مسگر فروشند
به‌مسگر زرِ ناب‌و زیور فروشند
کجا زرشناسان‌و زیور شناسان‌
که‌تا زیور و زر به‌زرگر فروشند
بگریم‌بر آن‌گوهر تابناکی
که‌ارزان‌به‌هر کوی‌و هر در فروشند
بسوزم‌به‌جمع‌هنر ناشناسان‌
که‌بر بی‌هنرها هنرور فروشند
دریغا که‌شهباز شعر و سخن‌را
به‌پرواز جفتی‌کبوتر فروشند
لگدکوب‌گردد چو مهر اخوّت
‌به‌یک‌جو وفای‌برادر فروشند
جهان‌دیده‌کنعانیان‌برچاه‌
که‌بر کاروانی‌پیمبر فروشند
طمع‌چون‌شود چیره‌بر عقل‌و ایمان
‌پی‌ِ سیم‌و زر دین‌و کشور فروشند
گروهی‌به‌غر بندد دلگرم‌و عاشق
‌گروهی‌سرو جان‌بخاور فروشند
بنازم‌به‌خون‌خفتگانی‌که‌در رزم
‌نه‌دین‌و نه‌میهن‌نه‌سنگر فروشند
بسوز ای‌دل‌از آتش‌عشق‌میهن
‌بخواه‌آنچه‌بر جانت‌اخگر فروشند
من‌این‌شعله‌ی‌عشق‌را دوست‌دارم
‌خریدارم‌ارچه‌گرانتر فروشند
خوشا «مؤمن‌» آن‌سان‌بسوزد که‌خاکش
‌به‌مشت‌غباری‌برابر فروشند