كاظم سادات اشكوري

 

در باغ‌هاي خاطره

از كوچه مي‌گذرم

      شايد

بار دگر ببينم شب را

      در نقطۀ عزيمت

و نطفۀ حركت را

        در چشم‌ها بخوانم و

     يك چند «در قفاي قافله»

 مبهوت و مات بمانم.

 1

در باغ‌هاي خاطره

خطي كشيده است صدايم

تا راه‌هاي خاكيِ ده‌كوره‌هاي دور

ورود

     – در عمقِ دره‌اي-

                      ترانۀ دلتنگي مي‌خوانَد

گويا نمي‌تواند فريادش را

تا برفِ قلّه‌ها برسانَد.

مي‌رفت و انگار برف‌هاي قلّه او را

          از خويش رانده بودند و

                     بر قله مانده بودند

                              در انتظار تابستان.

در باغ‌هاي خاطره

خطي كشيده‌ است صدايم

تا درد را

از جسم و جانم بردارد و

                      به بادِ در گذر بسپارد

بادي كه مي‌بَرَد

             مه را به جنگلِ تُنكِ پاي كوه

تا شاخه‌هاي كوچك را

در هالۀ هراس بلرزانَد.

اي كاش مي‌توانستم مه باشم

و بگذرم

        از دشت‌ها و دامنه‌ها

        از كوه‌ها و كشتزارها

و قطره‌هاي شبنم را بنشانم

                              بر ساقه‌ها

در رهگذارِ پروازها و آهوها.

 2

در باغ‌هاي خاطره

مي‌خواهم به «چشمه دُمال» بروم

و درخت‌هاي بيد را ببينم كه برگ‌هاي زرد خود را

                        به خاك سپرده‌اند و

                        به كوهِ «آونگ» خيره شده‌اند.

مي‌دانم كه بزهاي ‌كوهي حوالي چشمه نظر كرده‌اند

و كسي حق ندارد آن‌ها را شكار كند.

چرا فصل اين‌گونه شد كه نتوانم به كنارِ چشمه بروم

           و آنچه را بر دلم تلمبار شده است

با برگ‌هاي زرد بگويم؟

چرا فصل اين‌گونه شد كه نتوانم با نسيمِ كوهستان

ديدار كنم؟

چرا فصل اين‌گونه شد كه از «بحرمضارع»

به «بحرخزر»

روي آورم

و به آب‌هاي زلالِ دريا

               – در سال‌هاي دور-

                                     بينديشم

كه سنگريزه‌هاي كفِ آن را شماره مي‌كرديم؟

دريا دگرگون شده است؟

                            – نه !

شايد ما دگرگون شده‌ايم.

 3

در باغ‌هاي خاطره

در سايۀ درختان مي‌مانم

با رقصِ نور در لابه‌لاي علف‌هاي خيس

و جويبارِ كوچك

               در راهِ كشتزار.

من با صداي برگِ سپيداران

                              خوابيده‌ام

چون كودكي

            با لاي‌لاي مادر

                        در پاي جويبار

و ديده‌ام

         گونه‌اي ملخ را

                   بر بوتۀ تمشك

زيباتر از «تُرنگ»هاي شمالي

                          در جنگلِ بهار.

اكنون ملخ

در باغ‌هاي خاطره پرواز مي‌كند

گاهي كنارِ برگي

         يك لحظه مي‌نشيند

                    تا بال‌هايش را

                            با رنگِ سبز بپوشاند

آنگاه

     برخيزد و

            بچرخد

                  در مرغزار.

در باغ‌هاي خاطره

ملخي را مي‌بينم

              با رنگ‌هاي زيبا

                        كه تخمِ عداوت مي‌كارد

زيبايي‌اش مرا به شگفتي وامي‌دارد

امّا چون از خانوادۀ ملخ است

                       هيچ كس با او

                           گويي ميانه ندارد.

 4

در باغ‌هاي خاطره حسرت نهفته است

از لابه‌لاي درختان عبور كن

تا آشنا شوي

         با خار و

                  نيشِ عقرب

                            با مار،

                                   با رتيل؛

با گرگ‌هاي هار.

بايد به حال بنگري و از خيال به درآيي

بايد صداي ناله به گوشَتْ   لالاي مادرانه باشد

مثلِ صداي برگِ سپيداران

                   – در روزگار دور-

                           براي من.

 5

در باغ‌هاي خاطره

يادِ تو مي‌نشيند بر صفحۀ دلم

آنجا كه دختري

          – با كفش‌هاي پاره-

                                 نشسته‌ست

و چشم‌هايش   انگار

          – از پشت شيشه‌هاي كدر-

                                     دنيا را

تار و

سياه مي‌بيند

آينده را تباه.

مي‌گويم:

بنشين كنارِ چشمه و

              خود را

                       – در شيشه سانِ آب-

                                        تماشا كن

يك دم گذشته‌ها را حاشا كن

زيرا كه گفته‌اند:

دنيا براي دل بستن نيست!

 6

در باغ‌هاي خاطره

          گاهي درنگ جايز نيست

آنجا كه جلبك‌ها و خزه‌ها

از اقتدار خويش سخن مي‌گويند

و راه‌ها گل‌آلوده است

و نيز باران و برف

             سرما و بادهاي سوزان

                           در فصل‌هاي طولاني.

£

آن روزها كه ما

از راه‌هاي گل‌آلود مي‌رفتيم

                   در زير باد و باران

و در هواي مه‌آلود

           در روستاي پرتي

                       شب را به صبح مي‌برديم

با ساس‌ها و شپش‌ها

برخي باران را

            مي‌ستودند

                    از پشتِ شيشه‌ها.

باري، از نقطه‌ها نمي‌گويم

زيرا كه نقطه‌ها

            انگار نقطۀ پايان بودند

                         در باغ‌هاي خاطره

                                            يا

                               خاطراتِ باغ.

آبان 1389- تهران

از مجموعه‌ي چاپ نشده‌ي «در انتهاي راه».