ایتا چاپ نوبوسته شعر

از محمّد بشرا «درویش گیلانی»

                  زنْ اَی زنْ !!                                       برگردان به فارسی

تا «دستانه» وازِه-                                                           تا «دستانه» پوشید-

دوواره ره!!                                                                       برای وجین دوباره،

واش خورا بجاره جا-                                         علف هرز از شالی‌زار

جی‌گیفت!!                                                                       بازگرفته شد (جای خالی کرد)

آب خو زنگی یا دباخت.                                     آب زلالی‌اش را باخت «گل‌آلود» شد

روز خو روشنِه!!                            و روز روشنایی‌اش را باخت (به شب رسید)

زن، ای زن.                                              زن، ای زن

ای تی دس برکت!!                                     ای دستت برکت!!

                          *   *   *                                                                     – *-

به را دکفته نرمه فاموجه مرا-                                 با خرامی نرم به راه افتاد،

نسیم.                                                     چون نسیم.

زندیگانی دوره کوره کش کشانا                             کهکشان «گوشه گوشه‌های» زندگی را،

عَطره عَطره اَمرا-                                                          با عطر خوش (وجودش)-

مستا کود!!                                                                        مست کرد!

پا به گیل بزه،                                                   پای در گِل زده

«پابره» وازِه،                                                     «پابره» پوشید

عینˇ بج،                                                        به مانند «بوته‌ی» برنج

کوتا شیلیته،                                                          شلیته‌ی کوتاه «پوشید»

سر دود،                                                  سربند «بسته»

جرقده،                                                   جلیقه «بر تن»

سرخه چاشو «یالمنگ».                                چادرشب قرمز- بر کمر بسته- «چون قوس و قزح»

بجاره آسمانا-                                                  آسمان شالی‌زار را-

رنگ به رنگا کود!!                                                  رنگارنگ کرد!!

                          *   *   *                                                                     – *-

زن، ای زن!                                                     زن، ای زن!!

ای تی پا حرکت!!                                              ای پایت، حرکت!!

                          *   *   *                                                                     – *-

آواز اورگاده-                                                   آواز در داد،

جه دوره شر،                                            از راهی دور،

بولبوله بهاره چاب چابا،                                      چهچهه‌ی بهاری بلبل را

بجار خوانِنه اَمرا-                                                          با «بجارخوانی»هایش-

توشکازِه.                                                             گره زد!!

بجا، جه واش،                                                  «گیاه برنج» را از علف هرز

زندیگه جه مرگˇ دس-                                      زندگی را از دست مرگ،

رها بوکود!!                                                           رها کرد!!

زن، ای زن.                                                     زن، ای زن!

ای تو زندیگی نفس!!                                          ای نفس زندگی!!

                          *   *   *                                                                     – *-

زن، ای زن!!                                                     زن، ای زن!

ای زیمینˇ ره-                                                 ای زمین را-

بهشته در،                                                            ای دری از بهشت،

بی تو زندیگی، چور!!                                         بی تو زندگی نابارور،

آدمی جه عشقه کلمه،                                          آدمی از سخن عشق-

    بی خبر!!                                                         بی خبر!!

روزیگاره دیلخوشِنه واستی-                                             برای دل‌خوشی‌های روزگار،

چوم به در،                                              چشم به راه!!

زمانه، تی فوسخته ناجانه جا-                                زمانه از آرزوهای پایمال شده‌ات،

جان به سر!!                                             – جان به لب!!

زن، ای زن!!                                                     زن، ای زن!

ای تو، راحتنه ره نفس،                                       ای نفس آسودگی‌ها

زمانه امرا-                                                       ای دست در دست زمانه!!

دس به دس!!

خانه کله کوری-                                                           اجاق خانه-

تازا بو                                                                 تازه شد،

زندا بو،                                                   زنده شد،

جه تی جوانی تکˇ دو:                                       از تکاپوی شادابی‌ات،

بج- پاکوده!                                  برنج، بو جاری شده،

کج- بریشته!                                 ابریشم، ریسیده

چلکانی- بوشسته!                          لباس‌های چرکین، شسته شده

خانه- جیکˇ جا بوبو!                     خانه، سر و سامان گرفته!!

خسته خسته گاره سر-                                        فاصله به فاصله بر سر گاهواره،

لالایی، اورشهˇ واره جا-   واخاباشو!                       از نالش لالایی «خواندن»   به خواب رفته!!

زن، ای زن!!                                                     زن، ای زن!!

ای تی گریه کویا کارگر!!                                      ای گریه‌ات بر کوه اثر گذار!!

                          *   *   *                                                                     – *-

همّه جا، تی سایه،                                              هر کجا سایه‌ی تو

تی واچین واسازه ماله، نا.                                     و نشانه‌ی ساخت و سازت، هست!!

هر چی ره ترا غمه!!                                           برای هر چیزی غم خواری،

بی تو دونیا-                                                    بدون تو دنیا،

غرخه حسرت-                                         غرق حسرت-

غرخه ماتمه!!                                             غرق ماتمست!!

هر چی پیش‌کشی بدم ترا-                                               هر چه پیش‌کش‌ات کنم-

کمه، کمه، کمه!!                                         کم است، کم ………….. است!

ای زن، ای زن!!                                                ای زن، ای زن

ای تو زندیگانی همّه چی!                                                ای تو همه چیز زندگی،

ای تو آدمانه همّه کس!                                        ای تو همه کسِ آدمیان!!

عمره راحتنه-                                                  راحتی‌های عمر را

راحتˇ نفس!                                                        نفس راحت!

تی ماری جان فیشانی،                                        به خاطر جان‌فشانی‌های مادری‌ات،

یاورِنه روشنی،                                                  روشنی‌ها (آشکاری) یاوری‌هایت،

همسرِنه گرمی ره،                                             شور همسری‌هایت،

هرچی پیش‌کشی بدم ترا،                                    هر چه پیش‌کش‌ات کنم

کمه، کمه، کمه                                                       کم است، کم ………….. است!!

زن، ای زن.                                                     ای زن، ای زن.

ای تی دس برکت!                                             ای دستت برکت،

ای تی پا، حرکت!                                              ای پای‌ات، حرکت،

ای تو زندیگی نفس                                           ای نفس زندگی

ای تو مردومانˇ همّه کس!!!                                               ای همه کس مردمان!!

ای تو . . . . . . . . . . . . . !!!                                               ای همه کس مردمان!!

به مناسبت روز زن- رشت مهرماه 1375

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Current ye@r *