نقد و بررسی کتاب مرگ پرنده در جوانی آوازش

 

  • · محسن پزشکیان
  • · مجموعه‌ی (1348- 1358)،

   شش دفتر- شعر

  • · تهران: فرهنگستان زبان و

   ادب فارسی، نشر آثار،

   1390، 520 ص.

 

این هم شانس شاعر خفته در خاک، محسن پزشکیان است که بعد از مرگش در سال 1358، مجموعه‌ی اشعارش و نیز کتاب قصه‌ها و افسانه‌های مردم کازرون او به شکل زیبایی از چاپ‌خانه سر بیرون می‌آورد.

پزشکیان شاعر کیست؟ و چرا نامی از او تا همین چند سال پیش در میان نبوده است. پزشکیان، اهل جنوب بود، کازرون. در نوجوانی به کلاس‌های طراحی و خوش‌نویسی رفت، ریاضی خواند در مدرسه‌ی کازرون و دبیرستان سعادت‌ بوشهر. در سال 1349 به دانشگاه تهران آمد، دانشجویی درون‌پوش بود، دیر جوش. درون عمیقی داشت، شعر می‌نوشت، طراحی می‌کرد. زود ازدواج کرد، در سال 1350. در دوره‌ی دانشجویی با تلاش دوستش محمدعلی شاکری یکتا و کمک استاد محجوب گروه ایران‌زمین رادیو و تلویزیون ملی ایران همکاری کرد و گردآوری قصه‌های مردم کازرون، قصه‌های کَمارج و مَمَسنی و سنت‌ها و ضرب‌المثل‌های کازرونی را در همان سال‌ها در کارنامه‌اش گذاشت. از سال 1350 به گروه تئاتر دوست پیوست و در نمایشنامه‌های خانه‌ی بارانی، سیزیف و مرگ و صیادان بازی کرد و خوش درخشید. در سال 1352 توسط ساواک بازداشت شد، 8 ماهی در بند ماند و بعد بیرون آمد. سال 1354 لیسانس گرفت، سال 1355 در سپاه ‌دین خدمت سربازی کرد و بعد معلم شد و در سال 1357 (اسفند) «پیشنهاد اولین سرود جمهوری اسلامی (شعر، موسیقی و اجرا)» را داد و در 22 خرداد 1358 با «دریافت حکم مأموریت برای همراهی مردم کازرون به منظور سفر به قم و دیدار با رهبر فقید انقلاب اسلامی (ره)» به این سفر رفت. و 24 خرداد 1358 «تصادف و عروج خونین همراه با پدر و دختر خردسالش نازنین در جاده قم». (مقدمه کتاب، بی‌ صفحه‌شمار)

از سال 1348 شعر نوشت تا به روز مرگ در سال 1358. از او مجموعه‌ای غنی به جا ماند. دانشی‌مرد عمادالدین شیخ‌الحکمایی، این مجموعه را از همسرش خانم ملیحه کشاورز گرفت و روی آن کار کرد و در نهایت آن را خود به 6 دفتر تقسیم کرده و به دست چاپ سپرد.

حضور محسن پزشکیان در عرصه فرهنگ ملی عملاً با انتشار کتاب و قصه‌های مردم کازرون آغاز شد، هر چند پیش و پس از آن نیز مطالبی در معرفی او و اشعار بومی‌اش منتشر شده است. (ص یازده)

شعرهای پزشکیان به شیوه‌ی نیمایی است و نیز غزل می‌گفت و رباعی و دوبیتی. پزشکیان شاعر نقاش نیز بود و خط خوش می‌نوشت و صدایی خوش داشت.

خدایش بیامرزاد.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Current ye@r *