احمد اداره چی گیلانی
به نگاهی کوتاه
بندر انزلی مردان بزرگی به سرزمین گرامیمان ایران بخشیده است. اکنون هنگامی نیست که از یکایکشان نام برم؛ و شایستگیهاشان را برشمارم.یکی از آن شایستگان فرزانه که به راستی دستاویزی برای نازش بندرانزلی گردیده است، دکتر اصغر عسکری خانقاه است.
نگاهی کوتاه بر کارنامة دانشی او گواهی بر استواری و درستی سخنم است. چه کارنامه اش آنگونه پربار است که اگر زبان خامه بازگشایم؛ مثنوی هفتاد من کاغذ شود.
فصلنامة گیلان ما هم، با رویه های اندکی که دارد؛ آنچنان جای تنگ است که، بایستی گفته آید: این زمان بگذار تا وقت دگر.
از این روی بهتر آن است که شتابناک و کوتاه از کارنامه اش سخن بدارم، زیرا آنجای را که آسمانة تنگ است، پرواز را فرازی نخواهد بود. ناگزیری را به چنین شیوه ای دست یازیدم، تا هم شیفتگان دانش دریابند؛ هم تشنگان از تشنگی بدر آیند. چه:

آب دریا را اگر نتوان کشید         هم به قدر تشنگی باید چشید

باری، از آن زمان که من به راهنمونی استاد بزرگوارم دکتر محمد روشن، مهنامه ها و کتابهای برگزیده اش را به خواندن گرفتم، با نام دکتر اصغر عسکری خانقاه نیز آشنایی یافتم. او از جوانی دست به خامه برد. نوشت و گزیده هم نوشت.
همچنان که نگاشتم خاستگاهش بندرانزلی است. ابتدایی را در دبستان سعدی آن شهر، یکم و دوم را در دبیرستان داریوش لنگرود، و از سوم تا ششم را در دبیرستان شاهپور رشت خواند.
دورة پارازیتولوژی و مالاریالوژی را در دانشکدة بهداشت دانشگاه تهران گذراند. در آزمایشگاه های سازمان ریشه کنی مالاریای وزارت بهداری به کار پرداخت. چون کارش این نبود، آن را فرو نهاد. به بلژیک رفت. رشتة داروسازی را به پایان برد. به میهن بازگشت، این یک هم خشنودش نساخت. این را هم فروهلید. باز به دانشگاه تهران روی آورد. او خستگی را نمی شناخت. از آموختن باز نمی ماند. پس به سال 1350 از دانشکدة علوم ارتباطات اجتماعی تهران لیسانس روابط عمومی و تبلیغات گرفت. دورة فوق لیسانس مدیریت و برنامه ریزی اجتماعی را هم از همان دانشگاه بستد.سپس در ادارة فرهنگ عامه به کار پرداخت. کارشناس علوم اجتماعی در ادارة کل باستان شناسی و فرهنگ عامه شد. مسئولیت کارشناسی بخش مطالعات انسان شناسی زیستی را نیز در مرکز پژوهشهای مردم شناسی و فرهنگ عامه بدو سپردند. چندی برنگذشته بود که معاونت مرکز مردم شناسی ایران را در وزارت فرهنگ و هنر بدو دادند. هنوز زمانی چند برنگذشته بود که از این کارها هم کناره جست و، راهی فرانسه گشت. به دانشگاه سُربن راه یافت. فوق لیسانس مردم شناسی عمومی، فوق لیسانس مردم شناسی تخصصی و دکترای انسان شناسی زیستی را از آن دانشگاه به سالهای 1974 تا 1976 برابر با 1352 تا 1354 دریافت کرد. آنگاه به ایران برگشت. به معاونت آموزشی دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران پذیرفته شد. به عضویت کمیتة هیئت داوران گزینش مجله های نمونه درآمد.از آن گاه تاکنون به کارهای دانشی اندر است. شیفتة کار خویش است. آسایش جوی نیست. اگر اینها را که درباره اش نوشتم، بخواند، کوبار سرزنشش فرایم گیرد. باکی نیست، چون: حق نشاید گفت جز زیر لحاف.این نیز از فروتنی اوست. زیرا درخت هر چه پر بارتر سر به زیرتر.
آری، هنگام آن است که به کوتاهی، از کارهایش سخن پیش برم: مدیر گروه آموزشی انسان شناسی دانشکدة علوم اجتماعی، دبیر کمیسیون بررسی نشریه های علمی کشور، عضو کمیتة ارتقاء کمی و کیفی نشریه های دانشگاه تهران، عضو ثابت کمیتة ارتقاء علمی دانشکده علوم اجتماعی، عضو شورای پژوهشی سازمان میراث فرهنگی کشور، داور نخستین جشنوارة تحقیقات و مطالعات عشایری، داور دوره های مختلف کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، عضو شورای تحقیقات و فناوری به منظور بررسی پیش نویس اهداف و سیاست های مجله های علمی، عضو کمیتة منتخب شورای سردبیران معاونت پژوهشی دانشگاه تهران، عضو هیئت علمی وابستة مرکز مطالعات و تحقیقات زنان، عضو پیوستة گروه آموزشی جمعیت شناسی، عضو انجمن انسان شناسی ایران، عضو انجمن جامعه شناسی، عضو انجمن جمعیت شناسی، عضو انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات، عضو انجمن خطوط پوستی هندوستان، عضو انجمن آفریقا شناسان فرانسه، عضو انجمن انسان شناسان پاریس، عضو انجمن محیط شناسی انسانی فرانسه، عضو کمیتة تحصیلات تکمیلی گروه انسان شناسی دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران، عضو هیئت تحریریه نامه علوم اجتماعی، عضو هیئت تحریریه پژوهشنامه علوم انسانی دانشگاه مازندران، عضو عیئت تحریریه فصلنامه مطالعات فرهنگی و ارتباطات دانشگاه تهران، عضو هیئت تحریریه فصلنامه سوء مصرف مواد مخدر، عضو هیئت تحریریه مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه گیلان، سردبیر مجله علمی- پژوهشی نامه علوم اجتماعی دانشکده علوم اجتماعی، عضو هیئت تحریریه مجله نامه پژوهش فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، داور تعدادی چند از مجله های علمی- پژوهشی دانشگاه ها، عضو هیئت مؤسس انجمن علمی گردشگری ایران، عضو هیئت تحریریه مجله شورای بررسی نشریات علمی کشور، پژوهشگر وابسته به مرکز ملی مطالعات علمی فرانسه.
دکتر اصغر عسکری خانقاه از سال 1355 تاکنون استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران است. شمار پایان نامه های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترایی که به راهنمایی وی نوشته آمده به یک سد و یک رساله می رسد. جدای از آنها شانزده طرح هم برای وزارت خانه ها، استانداریها، شهرداریها و دانشگاه ها پی افگنده است.
دکتر عسکری خانقاه همچنین با انجمنهای دانشی ایرانی و انیرانی (خارجی) همراهی و همکاری نموده است. مقاله ها داده و سخنرانیها کرده است. شمار آنها به هژده می رسد. از آن میان هشت سخنرانی در فرانسه و هندوستان داشته است.
پنجاه و نه مقالة وی در مجله های ایرانی، و بیست و هفت سخن دکتر عسکری خانقاه در مجله های دانشگاهی انیرانی (خارجی) به زبانهای فرانسه و انگلیسی به چاپ رسیده است.
از دکتر عسکری خانقاه تاکنون شانزده کتاب پخش شده است. این را نیز بنگارم که در شعر نیز دستی دارد و کتابی، از بخت بدم هر چه گشتم در کتابهایم نیافتم، تا سخنم را به شعری از او بیارایم.
دکتر عسکری خانقاه در کارهای اجرایی آموزشی، پژوهشی هم با دانشگاه ها همکاری دارد. از این است که لوحهای تقدیر او بسیار است.
هوشم نماند و عقل برفت و سخن ببست مقبل کسی که محو شود در کمال دوست