اشعار

                                                                                            پوران فرخ زاد

دوباره باد بهار

دوبـاره  بـوی بنفـشه،  دوباره  باد بهـار

نـوای سبـز پـرستـو، نـویـد شـاد بهـار

                                                          شکفتـه نسترن  از  جان  باغ  فروردین

                                                          شکـوه رُستن شمشـاد، در معـاد بهـار

بنفشـه های جوان زیر سـایه های بنفش

شمیـم شـوخ شکـوفه به بـامداد بهـار

                                                          سـرود شور جـوانی،  شـرار جویـایی

                                                          دویـده در  رگ و آونـد اعتمـاد بهـار

گذشت خشـم زمستان و یـورش بیـداد

بیـا  بیـا  بسـتـان داد  دل  ز داد  بهـار

                                                             به کوچه های گذشته روانه ام گُم  و گول

                                                        خـدای را چـه بهـاری، در امتـداد  بهار

قرار می رود از دل که زیـر چنگ نسیم

بـه خـط گـل بنـویسـد قـرارداد  بهار

                                                        من از تبـار بهـارم به جـان گوهـر گُـل

                                                        نـژاده ای نشنـاسـم، به جـز نـژاد بهـار

به خون تپیده شقایق ز شور آن چه گذشت

به آن امیـد که باشـد، همیشـه زاد بهـار.

                                                                                                                                                سروش گیلانی


(فیض نظر)
وقتی که ماه، دست در آغوش آب داشت
خورشید چشمهای تو آهنگ خواب داشت
صـدها ستـاره  بر سر  نیـزار می شکست
مـرداب  در میـانه کمـی  التهاب داشـت
قویی، کرشمه بر شکـن موج می فروخت
گویی به پای وعده ی خود اضطراب داشت
یک سـو، مـدام حوصله ای در تلاش بود
یک سو بطی به جانب جفتی شتاب داشت

غوکی به روی یک خزه، شیپور  می نواخت      غوکی دگـر به قاعده حاضر جوابداشت
دُرنـا،  متـاع فـخر ز طـاووس  می خرید             قرلی، دلی ز آتـش هجران  کبابداشـت
سودای  دلبـری، همه جـا داغ-  داغ  بـود           بازار  عشوه، مشـتری  بی حساب داشـت
هنگامه بـود یکسره در چشـمه سار شـب            هر گوشه، گوشه نغمه گری فتح  باب داشت
عطـر هـوا  ز ململ  مه،  نرم  می گذشت          سـاقی آسمـان،  قدحی پر شراب  داشـت
در  پرده، زهره  کشمکشی داشت  با سهیل         چونانکه در مغـاز له  پا  در رکاب  داشت
از سکـر زندگـی، همـه بودند مست مست         خاتـون عشق، وسوسه ای بی نقاب داشت
رؤیـای عاشقـانه ی من بـود، سبـز،  سبـز         احـوال عشـق من همه رنگ شباب داشت
دستـم ولـی  به شـاخ  نبـاتت نمی رسیـد         از بس بنفشه ی تن تو،  پیچ و تاب داشت
دلخـانه ها، به فیـض نظر بـود گرم و شـاد         آخر، دعای  دلشده فصل خطـاب داشـت
هر کس به قدر طاقت دل ناز می کشید
تنها «سروش» دغدغه ی انتخاب داشت

رحمت موسوی گیلانی

به سینه های سخن هست شعر من «رحمت»


نمانده چون گُلِ خشکیـده، رنگ و بو، با من
کجاسـت غیـرِ شبِ تیره  پیـش رو، بـا من؟
پس از تو، در شبِ درد آفـرینِ هجران مانـد
هـزار زمـزمـه، در کـوچـة  گـلو، بـا مـن
خزان به پشتِ خزان بود و کوچ از پی کوچ
دگر  ز داغ  عـزیـزان  مگـو مگـو، بـا من؟

بـه  نـذر سجده گزاری  بـه تربـتِ شـبـنم               گرفتـه انـد همـه واژه هـا وضـو،  بـا  مـن
نبـودی و  در و  دیوارِ خـانه  مـی کـردنـد              چـو «یا کـریم» غریبـانـه گفت و گـو با  من
ز  شـوخ طبعی خود، دامنـی به جا نگذاشت         دراز دسـتی عـشـقِ درنــده خـو، بـا  مـن
گشـادگی چـو «خـزر» در کنـارِ خود بینـد                  شـود چـو آینـه هـر دیـده روبـرو،  با مـن
تمـام عمـر شـدم  چـون  چـراغِ  دریـایی               همـیـشـه بـود نگـه از چهـار سـو، با  مـن
چـه گـویم از پـرِ  ایـن سهـرة ز پروا دور،                    کـه یک دو برکـه نـزد بال، مثـلِ قو، بـا من
همیشه خلـوتِ ریحـانِ سبـز خـاطـره اش               چـو بـرگِ چـای بوَد  همـرکابِ بـو، با  من
فصـولِ دفتـرِ دل، نیمـه کاره  پایـان یـافت                    دگـر ورق  نـخورد  خـاطـراتِ  او  بـا  من
نبـود هیـچ رقـم سـادگی به نقـشـش،  بود               بـه مثـلِ کاهـوی سـبزِ هـزار تـو،  بـا من!
به حُکم شصـت نشستم ز پـا، ولی ماندست             هـزار  مـرتـعِ  سـرسـبـزِ  آرزو،  بـا   مـن
چگـونـه خالـیِ یـادِ  تـرا  کنـم  لبـریـز-                      گرفتـم آنکـه بـوَد روز و شـب سبـو، با  من
به سینه های سخن هست شعرِ من «رحمت»           نمـی رود  غـزلم در  زمـین  فـرو  بـا  من…

                                                                                                                                            اسدالـله عمادی


بعد از من
بعدِ من، لبخند را رقصان کنید
زندگی را زنده تر خندان کنید
مُردنِ عاشق، نه آن سان مُردن است
مرگِ مرگْ اندیش را حیران کنید
چون دلم در عشقِ انسان می تپید
عاشقان را جمله گُلباران کنید
چون طبیعت را به جان می خواستم
لاله را زیباییِ ایوان کنید
شعرِ چشمی، نام ما را سبز کرد
شعر را در خانه ام مهمان کنید
بُغضِ ابر آلود ما را بی دریغ
در بلوغِ دانه ها، باران کنید
بردگی در ذاتِ مرغِ عشق نیست
نفرت از صیّاد و زندانبان کنید
گر چه بودم در وطن، بیگانه ای
قلبِ من را پرچمِ ایران کنید

بهارانه
ای بهارِ سبزْرو! لبخندِ گرم ات، شادتر
ای قناری! نغمه ات، از بندِ غم، آزادتر
از سکوتِ سردِ برفِ کوچه دانستم که نیست
هیچ بیداری ز بُغضِ غنچه ها، بیدارتر
روز عید است و زمستان، شرمساران رفته است
هستیِ پوچِ زمستانْ پیشگان، بر بادتر
قصر یخ، از تابشِ برگِ گُلی در هم شکست
از دلِ عاشق نباشد، خانه ای آبادتر
بوی عشق از خنده ی شیرین دلبر می وَزَد
شاد باد آن دل که باشد، عاشقی فرهادتر
در زمستان، عشق را از جان خود افروختیم
بانگِ نوشانوشِ مستان بهاری، شادتر

مدخلی بر شعر درخت
فرهیختگان گیلانی آگاهند که در نه کیلومتری خاور رودبار گیلان، بر کمرکش کوهستان، دهی است به نام «هرزه ویل» [که حکیم ناصرخسرو قبادیانی قصیده پرداز چیره سخن سده ی پنجم هجری، در سفرنامه مشهورش از آن به نام «خرزویل» سخن به میان آورده آنگاه که در ادامه ی سفر هفت ساله اش از قزوین به عزم آذربایگان، راهی شد.] در این ده ییلاقی پوشیده از جنگلی تُنُک- نه انبوه- درختان سرو و کاج به وفور است که در میان آنها سرویست که از آن دیگران، یک سر و گردن که نه، بل ده سر و گردن بلند بالاتر و چشمگیرتر می نماید، هنگامی که به آن نزدیک    می شوی، عظمتِ خیره گرش ترا از تماشای چشم اندازهای پیرامون باز می دارد و مسحور قد و قامت و استواری خود می کند. در تیرماه 1356 که لذّت دیدار این شگفتی طبیعت نصیب شد، عظمتی دیدم در قامت سروی ستبر و تنومند، سخت و صُلب.
شعری را که به نام درخت پیش رو دارید، طرحش در لحظه ی دیدار سرو هرزه ویل به خاطر خطور کرد، و سپس به فراغت پردازش شد، خطابیست عام به درخت، نه فقط سرو هرزه ویل.

شعری از «منوچهر هدایتی»

درخت
ای درخت! رگ عصیان زمین
قامت کشیده، رو به فراخای آسمان
واکرده پنجه بر رخ بی اعتنای اَبر،
وقتی که باد انبوه گیسوان ترا شانه می کند
تفسیر کرامت آب را به هزاران زبان
در گوش ابر، زمزمه می کنی.

خاتون خاک!
داغ هزاره های زمینگیری را، تا چند
بر برگْ برگِ دلواپسی هایت، خواهی نگاشت؟

هر بار که با یقین زایش،
پای در گِل، در چار راه فصول، پرسه می زنی
در طرح دلفریب تماشایت
صراحت مغموم پاییز را
چه دل انگیز می کشی.

دوست عزیزم آقای اسماعیل گلشنی طی نامه ای «اخوانیات» زیر را برای درج در مجله ارسال فرمودند که عیناً از نظر خوانندگان ارجمند می گذرد.  

                                                                                                                                             «گیلان ما»

زنده یاد محمد هدی
از گِل چو وجود آدمی مایه گرفت
هر آدم زنده رنگ همسایه گرفت
ایزد چو به احمد علی دوست رسید
از کسرة گِل به ضمه اش مایه گرفت

پاسخ آقای علی دوست
شادم که در این قفس پناهی دارم
در حضرت دوست قرب و جاهی دارم
پروردة احسانم و در چشم خِرَد
با خُردی خویش جایگاهی دارم

***

زنده یاد محمد هدی
گفتم که گُلی  ولی نکردی اقرار
گفتم که هُنروری  نمودی انکار
گر خامه و همّت علی دوست نبود
بی شبهه نبوده ست «خطی بر دیوار»

آقای علی دوست
گفتی که گُلم   شدم اسیر پندار
لطف سخنت کرد کویرم گلزار
گفتم مگر از عشق نشانی ماند
خطی به خطا کشیده ام بر دیوار

یک فکر در “اشعار”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Current ye@r *